PREGOEIRA ANO 1997

"Canta a Terra Cha neste seu pórtico a mellor das cantigas, a dunha natureza vizosa e samodiar dende a voz das abidueiras, dos caxigos e dos piñeiros.

Mestura a Chaira coas notas do vento o chiar dos paxaros e o verbo do poeta Manuel María que a recreou - ou tal vez a creou cos seus versos, como alguén dixera- e a pregoeira de hoxe teme apousar palabras onde soamente hai lugar para os soños.

Pido licencia, xa que logo, para soñar. Pido licencia para soñar e convido a que me escoite a pescudar comigo o misterio das Penas de Rodas. Será, quizais, como desfollar dúas rosas de pedra para deixar ao descuberto os seus corazóns, de ouro ou de alcatrán, como conta a lenda.

"Dous ollos alucinados/ que esían con atención / os eidos máis alonxados" viuo poeta Manuel María ao contemplar o resultado máxico da erosión nas rochas.

¿ E por qué nos dous peitos a deitar na Vía Láctea, ou dous amantes a loitar contra o tempo e o afastamento, ou dúas estrelas que abandonaron a súa órbita, ou dous anxos que, a medio camiño entre o ben e o mal, foron expulsados do Paraíso sen mereceren tampouco o inferno, ou dous bugallos, dúas mazás de cuco, esas boliñas que ás veces lles saen aos carballos?

Poderían ser dous peitos a deitar na Vía Láctea....Por que a Terra é muller e tivo unha filla loira do Sol, a Lúa; pero, recén nada, o pai arrebatoulla. Daquela a Terra, contrariada no seu amor de nai, fixo dos seus peitos dous chafarís de leite. E o caudal do amor foi tan grande e a ametencia das dúas fontes tan forte, que formou un río sideral. Pero non, a Vía Láctea, o Camiño de Santiago, xa ten unha lenda de seu e facerlle outra sería pisar nos soños dos que viviron antes ca nós.

Poderían ser dous amantes a loitar contra o tempo e o afastamento. Plebeo el, de caste nobre ela, que foxen na noite perseguidos pola ira paterna. Chegados a este relanzo do bosque, son cercados e separados pola forza, pero o amor fai o sortilexio de convertelos en dúas grandes pedras. Así ficarán xuntos polo séculos dos séculos, lonxe dos que se opuñan á súa relación. Pero o amor quere brazos e carne. A paixón precisa sangue quente a corres polas veas e a pedra é fría e estática como ela soa. O amor non teme a morte, mais rexeita a dureza e o frío.

Poderían ser dúas estrelas que abandonaron a súa órbita, como dúas horas que fuxisen do reloxo, pero iso semella imposible, mesmo estando a camiñar polo carreiro dos soños.

Poderían ser dous anxos, a medi ocamiño entre o ben e o mal, pero daquela serían humáns as Penas de Rodas. Os anxos bos están no ceo, cantando nos coros de Deus. Os anxos malos disque pararon no inferno pola súa soberba. Soamente os homes e as mulleres andamos a camiñar entre o po e as nubes, por esa corda frouxa entre o que somos e o que soñamos ser.

Poderían ser dous bugallos ou mazás de cuco porque, tal vez, ao principio houbo una árbore inmensa, un carballo descomunal do que xurdiu a vida pero, ¿ onde van as súas pólas? ¿Onde os paxaros que apousaban nelas? ¿Onde as landras xigantes? ¿Por qué habían perdurar só os bugallos, os froitos inútiles, mesmo as doenzas do carballo? ..........

A verdadeira lenda das Penas de Rodas é a que contou sempre aquí o pobo e que tamén recolle Manuel María no seu poema:

"¡ Unha pena é de alquitrán

a outra unha trabe de ouro

Se ambas penas se desfán

arde, co mundo, un tesouro!"

Eu sei que esta é a verdadeira historia porque as pedras teñen fírgoas, fendas, que deixan ver o que gardan dentro. Fendas polas que escoan, en cada caso, o alcatrán ou o ouro.

Pero, por favor, non fagan o que fixen eu, non lles poñan pexas aos soños. Porque, se cadra, estas rochas son dous peitos, ou dúas estrelas, ou dous anxos caídos, ou dous amantes, ou dous bugalos, ou.......unha trabe de ouro e outra de alcatrán.

 

Las cookies nos permiten ofrecer nuestros servicios. Al utilizar nuestros servicios, aceptas el uso que hacemos de las cookies. Saber más

Acepto